Hoppípolla

Eén van de wondermooie liederen van de IJslandse post-rockgroep Sigur Rós is Hoppípolla. Klik maar eens op deze oranje letters en laat de intense, symfonische klanken je optillen. Sluit je ogen en zweef, al is het maar voor even.

Let er vooral eens op wat hun muziek met je doet, met je gedachten, met de taferelen en de beelden die voor je ogen dansen. Ik word er een beetje zeemzoet van. Nostalgisch ook. En zeer dromerig. Alsof ik tegelijkertijd terugblik en vooruitkijk.

&Daar is vandaag een schitterende dag voor.

Hoppípolla betekent zo goed als ‘in de plassen springen’ en is bijgevolg zeer toepasselijk voor de huidige conditie van de goten. Gisteren is er namelijk een sneeuwstorm door Syd-Jutland geraasd die een decimeterdik wit tapijt heeft achtergelaten. Maar global warming liet ook niet op zich wachten: het was 2°C. De eerste positieve graad in weken trouwens. De sneeuw lag te dik op elkaar om écht te smelten & nam enkel een andere structuur aan. Toen een aantal uur later de negatieve temperaturen hun intrede weer deden, werden de straten & voetpaden getransformeerd tot ice tracks. Als voetganger loop je daarbij nog eens het grote risico om al het -ondertussen bruine- slush tegen je benen gekatapulteerd te krijgen door voorbijrijdende auto’s.
Ik heb net mijn blik even op de weersvoorspelling geworpen & het had een mirakel geweest moest er iets veranderen in de komende dagen. Niet dus.

Ondertussen is ook het tweede semester al drie dagen bezig. Na 4 examens, het herschrijven van een managementopdracht & het schrijven van een paper + verdediging, zijn alle resultaten binnen en zonder lesvrije week, zijn we er weer aan begonnen. Wegens het vertrek van een aantal Erasmussers, waren er helaas niet genoeg studenten meer om 4 internationale klassen les te geven. Het gevolg is dat onze klasgroep is opgesplitst over de overige 3. De eerste dag was het een beetje onwennig, wij met een 6-tal indringers tussen een aantal intimiderende karakters, maar het lijkt wel te zullen vlotten.
Voor de weetgierigen: mijn resultaten waren dik ok:) Een aantal hoge scores die ik niet had zien aankomen en omgekeerd. Maar de schoolregel is: als je door bent, mag je je examen niet inkijken. Breek mijn mond niet open over ons schoolsysteem, want er zou veel negatiefs kunnen uitkomen.

&Dan 02/02/2010 & 20. Ik herinner mij een bepaald zinnetje in De Kaap en de daaropvolgende reactie van mijn papa. Maar eigenlijk moet ik toegeven dat ik niet zo’n affectieve band heb met mijn verjaardag. BB besloot daar gisteren iets aan te doen & sprak zéér enthousiast de magische woorden ‘happy birthday!’ toen ze de klas binnenkwam. De leerkracht stelde meteen voor dat elke persoon in de klas een lied zou zingen in zijn/haar moedertaal, een idee dat ik snel -& gelukkig!- heb kunnen afwimpelen. De taart die de girls voorzien hadden, verloor rond de middag het verrassingselement aangezien BB zich versprak. Desalniettemin dronken we ’s middag cava, ’s avonds bier & leefden we nog lang en gelukkig.

Maar het is tijd voor de vooruitblik. Morgen deze tijd sta ik immers weer op Belgische bodem. Ik sta zelfs te popelen! Zowel het uitje van vrijdag overdag als het etentje ’s avonds als het nationaal congres van JONGCD&V doen me trappelen van ongeduld. Nu, ongeduld of niet, ik kan niet zeggen dat er al iets in mijn reistas zit. Tijd genoeg. Misschien dat een volwaardige nachtrust veel interessanter is, aangezien ik vrees dat ik mijn aantal normaliter broodnodige uren slaap dit weekend niet zal halen. Want de geschiedenis vertelt ons dat tsjeven kunnen feesten! &Wie ben ik om die traditie niet verder te zetten op zaterdagavond?

Het weekend België zal helaas van korte duur zijn, want in Kolding houden de lessen geen halt voor mij.
Van 26 februari tot 6 maart zal ik weliswaar nog in DC en NYC vertoeven, de Study Trip waarvan ik het programma binnenkort eens op mijn blog zal smijten.
&Op 26 maart keer ik terug naar het thuisland voor de paasvakantie (&stiekem ook de Politika kiesweek;))

Alors: rozengeur & maneschijn, dat dat voor iedereen zo mogen zijn!

CPH: verslag

As promised: enen kleinen verslagsken over het vorige weekeinde.
Nu vraag ik me ook wel af of er veel speciaal over te vertellen valt.

Na in het begin van vorige week de examens te hebben afgerond (easy shit!) waren we vlak erna gestart met een project dat duurt tot eind januari. Pas daarna zullen we het eerste semester kunnen afronden (niet dat we dan vakantie of een lesvrije week krijgen, maar soit).
Omdat het projectschema nogal flexibel kon worden opgevat, trokken we er op uit voor een weekend.
Met twee Polen, Filip & Patrycja en een Rus die in Letland woont, Artyom, vertrokken we op vrijdagochtend 6AM met de zwarte Twingo naar the big city. Tweeënhalf uur rijden voor dag en dauw is erom smeken om mij knock-out te leggen in de wagen. &So it happened. Lekker snoezelen over de Deense wegen, over de gigabrug die de eilanden Funen en Seeland verbinden ter vervanging van de historische veerverbinding, recht naar de hoofdstad!

Rond de klok van 9 parkeerden we de auto in centrumCPH. Helaas geen zomerbriesje dat onze wangen streelde, maar ijzige sneren die onze gelaatsexpressies minimaliseerden. Om de 5 minuten je huidelasticiteit testen werd een noodzaak & ik snap bij deze waarom de ogen van eskimo’s wat raar staan. Want wanneer men in een ijskoude windstroom terechtkomt, transformeren je ogen nu eenmaal tot spleetjes opdat je verder zou kunnen trekken & je ogen niet beginnen te tranen. Door de vrieskou blijft gewoon alles staan!

Nou. Toen zaten we in Kopenhagen. In de hostel konden we pas vanaf 14u binnen & de auto kon niet blijven staan waar ie nu stond. Boetes in Denemarken zijn namelijk torenhoog, zo’n dikke 550 DKK oftewel een dikke 70 euro.
Dus we trokken erop uit. &We volgende Filips mobiele gps. Nou. Dat hadden we dus niet mogen doen. Een tripje naar het station -&naastliggend toeristisch bureau- kostte ons op die manier 5 kwartier terwijl we er in werkelijkheid (&volgens my honest opinion, maar niemand wou luisteren) er slechts 20 minuutjes vanaf zaten.

Met een CPHCard in handen, die je gratis toegang verschaft tot openbaar vervoer & diverse musea trokken we er op uit. &Al snel vielen de belangrijkste dingen op. Niet de architectuur van de stad of de adembenemende sfeer, zelfs in de winter, neen. We waren te verschillend om te citytrippen. Ofwel ik alleen. Maar het ligt nu eenmaal niet in mijn aard om door een museum te rushen in het minimum aan tijd dat je hiervoor nodig hebt.

Wanneer je een luttel aantal dagen citytript, moet je je erbij neerleggen dat je niet alles kan zien. Bekijk het belangrijkste, de zogeheten ‘postcardattracties’, maar daar horen de Nationale Zoo, een Egyptisch of Army Museum niet bij. Maak ook geen toeristisch boottochtje in de vrieskou. &Het Guinness Record Museum heeft wel iets, maar moet dat daarom voorgaan op het Design Museum? Zit geen uur op de automatische metro om naar de tunnel te staren. Durf al eens te luisteren naar mensen die er reeds geweest zijn. Net zoals je moet durven te luisteren naar de geweldige 100% reisgidsen. &Ga zeker niet elke dag naar een fastfoodrestaurant, alstublieft!

Nu wil ik mijn ergernissen zeker niet veralgemenen hoor. We hebben heerlijke momenten gehad. ’s Avonds. Bij het pingpongen. &Zijn ook toffe mensen, absoluut! Maar sommige karakters zijn niet geschikt om langer dan 1 dag samen weg te gaan, hélas.
Desalniettemin ben ik enorm dankbaar dat ik mee mocht gaan! Want bovenal is Kopenhagen een magische stad, een walhalla voor shoppers, design- & architectuurliefhebbers. &Om dit aan te tonen, geef ik graag nog wat pics mee=)

CPH

Oh gij, beest van een hoofdstad, oog van de ijshoos & centrum van mijn shopwalhalla: Gij hebt mijn weekend gekleurd!
Blauw waren immers mijn lippen, rood mijn neuzeken en beide wangen & de flashy neonreclame omsingelde mijn aanwezigheid.

Soit. Een verslagje van het Kopenhagenweekend is hier dra te vinden.

Eerst & vooral: Peren, Leen, peren! ;) Want u bent de almachtigste, de strafste, de schoonste, de krachtigste, de snuggerste, de charmantste. U bent mijn heilige! Geef Gustje op zijn kopke.
&Dat geldt uiteraard ook voor de overige comwetters!

Lieve schatten..

Zip it!
(Especially you TDR!)

Ik ben aan het werken ;)

Onze examens beginnen namelijk morgen en lopen door tot dinsdag.
Ik kan u nog verder verblijden met het nieuws dat ik tot eind januari zeer druk bezig ben met een groot project en een management paper.

Maar laat me toch al even melden dat ik papsneeuw werkelijk degoutant vind.

Caroling, caroling..

It’s Christmas time & langs voor, achter, links en rechts word je omsingeld door de tierlantijntjeshype.
Sinterklaas kent men hier niet zozeer, dus vanaf Halloween begin je sporadisch meer vitrines te spotten die volgestouwd zitten met rode, witte en groene rommel.
In elke pub, hotelbar of koffiehuis krijg je een premade carolcd’tje rond je oren gesmeten, 101 soorten kerstbier (juleøl) domineren de magen van de zuipschuitjes en men loopt zonder schroom met rendierhoorns door de straten.
Maar je merkt pas echt dat het geboortefeest hier hoog in het vaandel wordt gedragen wanneer de enveloppes van je bank, aka een financiële instelling, beklad zijn met kerstprentjes.

Begrijp me nou niet verkeerd. I like it. In België gaan we in de meeste hypes wel mee, als er maar commerce mee gemoeid is, maar we zijn er pragmatischer in. Eens lekker ongedompeld worden in een badje van over the top gejingle en gecarameliseerde pindanotengeur doet je ogen gewoon goed twinkelen.
Bij deze neem ik me ook voor om op een dag de kerstperiode en oudjaar te gaan vieren in NYC. Over the top in het kwadraat.

Maar wat deze maand al volledig gemaakt heeft, is het bezoekje van de mama en de meter in Kolding. &Als er iets was dat metertje nog nooit in levende lijve had meegemaakt, was het op duizenden voeten hoogte door de lucht klieven. Dat verdient een gigantisch applaus, vele bedankjes en 832 zoentjes!
Hun verblijf heeft me ook eens deftige ontbijtjes opgeleverd, samen elke dag om 9 uur in het hotel. Maar ik kon ’s ochtends en ’s avonds wel telkens weer een dikke tien minuten in Jusekes gezever (oh ja, het weer was ons in die dagen niet gunstig gezind) op en af struinen..

Neen, het was me een waar genoegen lieve bezoekertjes! &Het spijt me dat ik jullie gemarteld en afgemat heb =)

Ik kan al niet wachten om vrijdag weer de kerstsfeer in la Belgique op te snuiven.

Het is wit en lijkt op poeder.

Het zijn bevroren dauwdruppeltjes op het gras, de planten en struiken, op de daken van de auto’s & in de takken van de bomen.
Steensoorten beginnen hun gladde eigenschappen te vertonen en ijzerondergronden in openlucht zullen binnen een tijdje je reinste bottenbrekerij betekenen.

Het vriest in Denemarken.

Nec scire fas est omnia…

Een waarheid als een koe! Want zo wist ik immers niet dat een ijsbeer linkshandig is, de neushoornkever het sterkste dier op aarde is, het idee van een levende kerststal na te bootsen van Franciscus van Assisi komt, dat als je een ui plant, je een mooie blauwe bloem krijgt enzovoorts enzoverder, bla bla blaaa..

Zekerheid: niemand vergaart ooit absolute kennis. (&Terecht! Ik zou schrik krijgen van die persoon. Intimiderend & altijd juist, daar moet je bij mij niet mee afkomen.)
Tijdens mijn uniefperiode kon ik mij al wel eens achter zulke zekerheden scharen, overgedramatiseerd uiteraard, maar in Denemarken lijkt het me momenteel voor de wind te gaan.

Dé knipoog!


De 8 vakken die in 4 Mock Exams gemetseld waren, geven deze week hun resultaten prijs. Dit waren de eerste vijf: Finances: 4; Logistics: 10; Global Communication: 12; Marketing: 7; Statistics: 12.
Degenen die zich het Deense puntensysteem niet meer voor de geest kunnen halen, verkrijgen hun reamnese hier dan maar! Ik ga nog wat verder schommelen in de peutertuin.
Nou weet ik heus wel dat niet alles zo van een leien dakje gaat lopen, geloof me. Maar laat me nu nog even in de waan, alsjeblieft, ik vind het immers zo geweldig dat mijn leerkracht smileys op mijn examenverbetering tekent.

De volgende dagen plan ik het begrip “Denemarken & Kerst” eens nader te onderzoeken. Blijkt dat de intrede van Santa Claus in Kolding gisteren giga (ik zei giga!) veel mensen op de been heeft gebracht.
Het onderzoek voor de volgende dagen: What’s all the fuzz about? Maar vooral: Is het terecht?

Belgium: 12 points!

(Dit stuk werd geschreven uit de grootste verveling die iemand zich maar kan voorstellen.)

Junior Eurovision Song Contest: voor velen een vuile microbe die doorheen de maatschappij sluipt om wat minderjarigen te kleineren in hun enthousiasme. Deze groep heeft de voorbije twee edities vermoedelijk niet meer de moeite gedaan om de deelnemers te spotten. Want hoewel de landen in Oost-Europa een vrouwelijk groepje voetbalmaniakken of een zeer jonge, girlsversion van Laurel & Hardy insturen, moet het wel gezegd worden dat de Belgische vertegenwoordiging, een zekere kwaliteit heeft ontwikkeld.

Neem nou Trust: talent op overschot, maar hun ‘Anders’ bleek té volwassen. Op het podium van JESC wil men immers staartjes, bloemen en huppeltrutten.
Of miniemenrock met een snoezelige frontman: de vlagjeswapperende -veel te jonge- groupies konden Oliver, X!NK en Free Spirits wel pruimen, maar echt ver kwamen ze er niet mee.

Neen, je moet speciaal zijn. Jezelf in oerkleren draperen bijvoorbeeld. En staan tapdansen. Wat zwenken met je armen en van je joebadoebadoe zingen (of beddabeddiedoe, het is me een pot nat). Vergeet occasioneel geen Engelse woordjes door je lippen te persen, voor het internationale karakter, je weet wel. Wel: het is een succesformule. De Nederlandse jongeheer Mackenbach is waarlijk opgestaan, met flair.
Ralfie jongen: het is verdiend! Al is het maar om die vriendjespolitiek ginds vanboven en daar vanonder de mond te snoeren.

In België werd gedurende de jaren de steun naar de deelnemers toe straffer en straffer. Teambuildings, coaching by coaches, het is mij nog maar de vraag of de Oostbloklanden de helft hiervan zouden kunnen invullen.
Ook de formule werd aangepast: studeer twee versies van je liedje in & zing maar wat de mensen het liefste horen. Het lied blijft op die manier ‘zelfgeschreven’, maar genoeg getuned door muzikanten en producers om het voldoende zoetjes in de oren te laten klinken..
Je zal Laura niet horen protesteren na zaterdagavond. &Waarom zou ze? Het is een juweeltje. De puurste stem, de snoet, de bescheidenheid. &Lieve Laura, wanneer de zenuwen door je lichaam gieren, je handen klam aanvoelen en je benen niet meer omhoog willen van de stramheid, wil ik het je gerust vergeven dat je niet al te veel lacht..

Hoe het je verder zal vergaan is me de vraag. Misschien moet je eens richting Thor fietsen, hij zal je wel kunnen adviseren over het zwarte gat.

Even serieus..

..want het zijn Mock Exams.
&Het kost me zeer veel moeite om het gevoel te onderdrukken dat ik weer op de schoolbanken van het middelbaar zit. De voorbije weken placeerde ik me steeds mooi in de les & ’s avonds bereidde ik mijn lessen voor. Dat lijkt zeer hard op een modeluniversiteitsstudente, ware het niet dat je eens je in je examenlokaal bent, enorm betutteld wordt. &Als je je examenvragen bekijkt, begin je lichtjes te lachen en denk je: hoe grappig is het dat ik hier mooi op door ga zijn, zonder te blokken? Hoe grappig is het dat ik gewoon door parate kennis, nota’s, handboeken en af en toe een knipoog naar de persoon naast me, slaag op mijn examens?
Uiteraard moet ik je niet vertellen dat dat helemaal niet grappig is. Sommigen beseffen nog niet wat een huge contrast het zal zijn in Leuven volgend jaar. Dat we daar géén openboekexamens moeten verwachten & plotseling massa’s economische theorieën zullen moeten blokken.. Ach, we blijven op zijn minst nog een half jaar in de zandbak spelen. Om dan vanaf oktober 2010 te ondervinden dat de korrels die nog in onze schoenen zijn achtergebleven er definitief uitgeschud moeten worden.

Sublieme remark van de papa:

Ik verkondig hier een dozijn 2′tjes & meld dat ik er geen affectieve band mee heb..
Wat zegt de papa daarop? “wwii iiss er weer geboren oopp 2/2 ? ?”

Domme hersencellen.