Caroling, caroling..

It’s Christmas time & langs voor, achter, links en rechts word je omsingeld door de tierlantijntjeshype.
Sinterklaas kent men hier niet zozeer, dus vanaf Halloween begin je sporadisch meer vitrines te spotten die volgestouwd zitten met rode, witte en groene rommel.
In elke pub, hotelbar of koffiehuis krijg je een premade carolcd’tje rond je oren gesmeten, 101 soorten kerstbier (juleøl) domineren de magen van de zuipschuitjes en men loopt zonder schroom met rendierhoorns door de straten.
Maar je merkt pas echt dat het geboortefeest hier hoog in het vaandel wordt gedragen wanneer de enveloppes van je bank, aka een financiële instelling, beklad zijn met kerstprentjes.

Begrijp me nou niet verkeerd. I like it. In België gaan we in de meeste hypes wel mee, als er maar commerce mee gemoeid is, maar we zijn er pragmatischer in. Eens lekker ongedompeld worden in een badje van over the top gejingle en gecarameliseerde pindanotengeur doet je ogen gewoon goed twinkelen.
Bij deze neem ik me ook voor om op een dag de kerstperiode en oudjaar te gaan vieren in NYC. Over the top in het kwadraat.

Maar wat deze maand al volledig gemaakt heeft, is het bezoekje van de mama en de meter in Kolding. &Als er iets was dat metertje nog nooit in levende lijve had meegemaakt, was het op duizenden voeten hoogte door de lucht klieven. Dat verdient een gigantisch applaus, vele bedankjes en 832 zoentjes!
Hun verblijf heeft me ook eens deftige ontbijtjes opgeleverd, samen elke dag om 9 uur in het hotel. Maar ik kon ’s ochtends en ’s avonds wel telkens weer een dikke tien minuten in Jusekes gezever (oh ja, het weer was ons in die dagen niet gunstig gezind) op en af struinen..

Neen, het was me een waar genoegen lieve bezoekertjes! &Het spijt me dat ik jullie gemarteld en afgemat heb =)

Ik kan al niet wachten om vrijdag weer de kerstsfeer in la Belgique op te snuiven.

De rush.

Hou u vast aan de takken van de bomen!
Ik ga 2 weken niet-bloggen inhalen.
Pataboem!

Het is wit en lijkt op poeder.

Het zijn bevroren dauwdruppeltjes op het gras, de planten en struiken, op de daken van de auto’s & in de takken van de bomen.
Steensoorten beginnen hun gladde eigenschappen te vertonen en ijzerondergronden in openlucht zullen binnen een tijdje je reinste bottenbrekerij betekenen.

Het vriest in Denemarken.

Nec scire fas est omnia…

Een waarheid als een koe! Want zo wist ik immers niet dat een ijsbeer linkshandig is, de neushoornkever het sterkste dier op aarde is, het idee van een levende kerststal na te bootsen van Franciscus van Assisi komt, dat als je een ui plant, je een mooie blauwe bloem krijgt enzovoorts enzoverder, bla bla blaaa..

Zekerheid: niemand vergaart ooit absolute kennis. (&Terecht! Ik zou schrik krijgen van die persoon. Intimiderend & altijd juist, daar moet je bij mij niet mee afkomen.)
Tijdens mijn uniefperiode kon ik mij al wel eens achter zulke zekerheden scharen, overgedramatiseerd uiteraard, maar in Denemarken lijkt het me momenteel voor de wind te gaan.

Dé knipoog!

De 8 vakken die in 4 Mock Exams gemetseld waren, geven deze week hun resultaten prijs. Dit waren de eerste vijf: Finances: 4; Logistics: 10; Global Communication: 12; Marketing: 7; Statistics: 12.
Degenen die zich het Deense puntensysteem niet meer voor de geest kunnen halen, verkrijgen hun reamnese hier dan maar! Ik ga nog wat verder schommelen in de peutertuin.
Nou weet ik heus wel dat niet alles zo van een leien dakje gaat lopen, geloof me. Maar laat me nu nog even in de waan, alsjeblieft, ik vind het immers zo geweldig dat mijn leerkracht smileys op mijn examenverbetering tekent.

De volgende dagen plan ik het begrip “Denemarken & Kerst” eens nader te onderzoeken. Blijkt dat de intrede van Santa Claus in Kolding gisteren giga (ik zei giga!) veel mensen op de been heeft gebracht.
Het onderzoek voor de volgende dagen: What’s all the fuzz about? Maar vooral: Is het terecht?

Belgium: 12 points!

(Dit stuk werd geschreven uit de grootste verveling die iemand zich maar kan voorstellen.)

Junior Eurovision Song Contest: voor velen een vuile microbe die doorheen de maatschappij sluipt om wat minderjarigen te kleineren in hun enthousiasme. Deze groep heeft de voorbije twee edities vermoedelijk niet meer de moeite gedaan om de deelnemers te spotten. Want hoewel de landen in Oost-Europa een vrouwelijk groepje voetbalmaniakken of een zeer jonge, girlsversion van Laurel & Hardy insturen, moet het wel gezegd worden dat de Belgische vertegenwoordiging, een zekere kwaliteit heeft ontwikkeld.

Neem nou Trust: talent op overschot, maar hun ‘Anders’ bleek té volwassen. Op het podium van JESC wil men immers staartjes, bloemen en huppeltrutten.
Of miniemenrock met een snoezelige frontman: de vlagjeswapperende -veel te jonge- groupies konden Oliver, X!NK en Free Spirits wel pruimen, maar echt ver kwamen ze er niet mee.

Neen, je moet speciaal zijn. Jezelf in oerkleren draperen bijvoorbeeld. En staan tapdansen. Wat zwenken met je armen en van je joebadoebadoe zingen (of beddabeddiedoe, het is me een pot nat). Vergeet occasioneel geen Engelse woordjes door je lippen te persen, voor het internationale karakter, je weet wel. Wel: het is een succesformule. De Nederlandse jongeheer Mackenbach is waarlijk opgestaan, met flair.
Ralfie jongen: het is verdiend! Al is het maar om die vriendjespolitiek ginds vanboven en daar vanonder de mond te snoeren.

In België werd gedurende de jaren de steun naar de deelnemers toe straffer en straffer. Teambuildings, coaching by coaches, het is mij nog maar de vraag of de Oostbloklanden de helft hiervan zouden kunnen invullen.
Ook de formule werd aangepast: studeer twee versies van je liedje in & zing maar wat de mensen het liefste horen. Het lied blijft op die manier ‘zelfgeschreven’, maar genoeg getuned door muzikanten en producers om het voldoende zoetjes in de oren te laten klinken..
Je zal Laura niet horen protesteren na zaterdagavond. &Waarom zou ze? Het is een juweeltje. De puurste stem, de snoet, de bescheidenheid. &Lieve Laura, wanneer de zenuwen door je lichaam gieren, je handen klam aanvoelen en je benen niet meer omhoog willen van de stramheid, wil ik het je gerust vergeven dat je niet al te veel lacht..

Hoe het je verder zal vergaan is me de vraag. Misschien moet je eens richting Thor fietsen, hij zal je wel kunnen adviseren over het zwarte gat.

Even serieus..

..want het zijn Mock Exams.
&Het kost me zeer veel moeite om het gevoel te onderdrukken dat ik weer op de schoolbanken van het middelbaar zit. De voorbije weken placeerde ik me steeds mooi in de les & ’s avonds bereidde ik mijn lessen voor. Dat lijkt zeer hard op een modeluniversiteitsstudente, ware het niet dat je eens je in je examenlokaal bent, enorm betutteld wordt. &Als je je examenvragen bekijkt, begin je lichtjes te lachen en denk je: hoe grappig is het dat ik hier mooi op door ga zijn, zonder te blokken? Hoe grappig is het dat ik gewoon door parate kennis, nota’s, handboeken en af en toe een knipoog naar de persoon naast me, slaag op mijn examens?
Uiteraard moet ik je niet vertellen dat dat helemaal niet grappig is. Sommigen beseffen nog niet wat een huge contrast het zal zijn in Leuven volgend jaar. Dat we daar géén openboekexamens moeten verwachten & plotseling massa’s economische theorieën zullen moeten blokken.. Ach, we blijven op zijn minst nog een half jaar in de zandbak spelen. Om dan vanaf oktober 2010 te ondervinden dat de korrels die nog in onze schoenen zijn achtergebleven er definitief uitgeschud moeten worden.

Sublieme remark van de papa:

Ik verkondig hier een dozijn 2′tjes & meld dat ik er geen affectieve band mee heb..
Wat zegt de papa daarop? “wwii iiss er weer geboren oopp 2/2 ? ?”

Domme hersencellen.

De Kaap.

Exact 2 maanden geleden, arriveerde ik met mijn 2 ouders, 2 valiezen & 2 verhuisdozen in het Deense Kolding.
Hoewel ik het getalletje 2 absoluut niet fancy noch bij mijn geluksnummers reken, is het toch even een opmerking waardig.
De kaap van de twee maanden is bereikt. Nou mezelf wat preppen voor de komende 7.

Laten we verder nog wat muggenziften over cijfertjes. Schoolcijfertjes..
Tijdens de vorige les van Global Communication hadden we de eer om een Internal Memo te herschrijven: niet al te moeilijk, maar je moet de regeltjes van Business Writing in je achterhoofd houden. Degene die je dan moet toepassen, horen ook op de juiste momenten naar voor te stoten, oh zo logisch.
De taak werd ons teruggeven met het niet al te slechte cijfer 7/10. Maar wat betekent dit nu juist?

De puntenschaal is een beetje à la Americans, maar zonder lettertjes..
Check it out:
12/10/7/4/2/0/-3, dat zijn de punten die je krijgen kan. In de Verenigde Staten zou dit A B C D etc. zijn. Doch, geen + of -, maar wel pijltjes naar boven of een /.
Een voorbeeldje: 4↑ zou betekenen dat je iets meer hebt dan 4. In mijn geval met de 7/10 wil het zeggen dat je tussen deze twee cijfers scoort, een 8.5 ofzo. Ingewikkeld? Ach, je moet het doorhebben. Maar laat ons er toch even op drukken: met een -3, zuig je big time!

Voor elk examen krijg je een bepaalde score, elk vak heeft hetzelfde gewicht & het gemiddelde van je scores moet een 2 zijn. Als dat niet het geval is, moet je de vakken waarvoor je lager dan 2 gescoord hebt, opnieuw afleggen. (Damn, daar is die 2 weer!)
&Wie weet is het mijn opportunistische ‘ik’, maar het lijkt me allemaal vrij simpel om te slagen. Het zou kunnen dat ik daar later nog op terugkom natuurlijk: volgende week zijn de Mock Exams immers aan de orde!
Maar mijn stress is ver te zoeken.

&We gaan naar de stembus!

Jazeker, ik heb mijn Valgkort aka stembrief gisteren uit de bus gevist, temidden van de kilo’s reclame die erin liggen te rotten.
Volgende week dinsdag mag ik wat bolletjes(?) inkleuren (elektronisch of niet, mij een raadsel) voor afgevaardigen der Kommuner og Regioner, gemeenteraad & regionale dinges.

&Uiteraard hou ik in mijn achterhoofd welke verkiezingsplakkaten me al het hardst hebben gekoeioneerd.

Voorbeeldje: stemkaart van de Europese verkiezingen

When all hell breaks loose..

Of toch: de verkiezingsstrijd in het normaliter zo rustieke (lees: dodenstadje) Kolding!
Toen ik een tweetal weken geleden mijn gebruikelijke 9′ richting school slenterde, moest ik serieuze toeren uithalen! Toeren opdat de voorkant van mijn appel niet tegen een plakkaat zou peren. Een verkiezingsplakkaat.
Er had die nacht een invasie der politieke aardmannetjes plaatsgevonden waardoor alle lantaarnpalen voorzien waren met Pan American smilesnoeten. Hier een Peter, daar een Lotte, Mette, Jørgen, zelfs een Knud! Van het radicaal linkse Venstre over de Sociaal-Democratische Partij naar de Konservative Folkeparti & een Deense rechtse brol, de burgemeesterskandidaten hangen overal in de weg.
&Net vandaag loop je ze ook letterlijk tegen het lijf. Men viert namelijk een 40-jarig jubileum: Østergade gågade.. Met andere woorden: 40 jaar geleden werd de Østergade een wandelstraat. Olé ola, dik feest! De miniatuurversies van de Dannebrog wapperen zich zot, de verkoopsters huppelen van tralalietralalaa & ik? Ik word zot. Voor een keertje lijken de Koldingse straatjes uit hun coma te ontwaken & stromen ze vol met shopping troups & enthousiasme.
&De politici, juist! Zij zien uiteraard hun kans om de campagne op een publieker niveau te brengen. Sorry, aan mij hebben jullie geen stem.. Toedeloe, byebye, ik ga naar KoldingBibliothekerne..

De bib: een prachtig gebouw dat een heerlijke emulsie is van kunst, design, natuurlijke materialen & kunststof, ouderen en hun piepjonge tegenhangers, norse krantlezers en buggyhangertjes. Interactief of net niet. Hier zie je het. &Door het glaswerk, is ook dat weer mooi letterlijk te nemen. Pracht & praal waar je je soms zo suf en muf kon voelen, het prikkelt de zintuigen.

Bij de weg, een voltreffer: Caramelwodka & Energy Drink.
Bij de andere weg, nog enkele weetjes: CPR-number, yellow card, Deense bankrekening: het is in de handtas! Lovely!
Bij de kruisweg: ik ben aan het doodgaan van de honger. Tijd om mijn smaakpapillen te gaan verrukken met voedsel!

Toedels toedelaars!